อยากรู้แต่ไม่อยากถาม

 ที่จริงเอนทรีี่นี้เขียนไว้นานแล้ว  แต่สั่งให้ Draft ไว้ ไม่อยากสร้างกระแสกับใครสักเท่าไร วันนี้มีเหตุการณ์ที่เกิดกับประเทศไทยของเรา ทำท่าจะลุกลามบานปลาย จึงเห็นว่าน่าจะสั่งให้ Publish ได้สักที

 

 

ประเทศชาติจะสงบได้เมื่อประชาชนเคารพและปฏิบัติตามกติกา ระเบียบ กฎหมาย

ไม่ได้ว่าใครคนใดคนหนึ่ง แต่อยากให้คิดดูว่าสิ่งที่ทำกันอยู่ เคารพกฎหมายกันหรือไม่

ต่อสู้กันตามวิถีทางแห่งกฎกติกามารยาทหรือไม่



เปรียบเทียบกับการเล่นกีฬา สมมติเป็นฟุตบอล ถ้ามีทีมใดทีมหนึ่งเล่นโกง คนดูทนไม่ไหว คนดูควรทำอย่างไร

1. ไฮปาร์ค แฉฝ่ายโกง รวมตัวกัน ยกพวกมาขอบสนาม รุมประนาม

2. แจ้งผู้จัดการแข่งขัน ทำหนังสือฟ้องไปถึงฟีฟ่า หรือแจ้งไปยังผู้ที่กำกับดูแลการจัดการแข่งขัน-การตั้งทีมฟุตบอล  

-มุมมองผลที่ได้จากการกระทำตามวิธีที่ 1 ทีมที่โกงไม่สนใจ ถึงแม้จะชนะท่ามกลางเสียงด่า ถือซะว่าอยากด่าว่าประนามอย่างไรก็ตามใจสิ คนดูก็ทำได้แค่ดูวิจารณ์ไม่มีอำนาจทำอะไรอยู่แล้ว  แม้จะด่าต่อเนื่องเป็นปีปี เสียชื่อเสียงไปหมด แต่ก็เท่านั้น เกิดความวุ่นวายคนดูแบ่งแยกพวกเป็น 2 ฝ่าย อาจถึงขั้นยกพวกตีกัน

-มุมมองผลที่ได้จากการกระทำตามวิธีที่ 2 ทางผู้จัดหรือฟีฟ่าหรือผู้กำกับดูแลดำเนินการตามกฎ ระเบียบที่เกี่ยวข้องและลงโทษทีมที่กระทำผิด  ไม่มีความวุ่นวาย ไม่สร้างความแตกแยก   แต่มันอาจจะไม่สะใจคนดู


แต่ประเทศชาติไม่ใช่กีฬา
 ก็แค่อยากจะบอกว่า ประเทศชาติก็มีักฎหมายที่บังคับใช้อยู่หลายฉบับ
   หรือกฎหมายที่มีมันไม่ดี คนบังคับใช้ไม่ได้เรื่อง
      หรือเราจะฉีกกฎหมายทิ้ง ใช้กฎหมู่แทน?
         แล้วประเทศจะเป็นอย่างไรต่อไป ......

กลับมาทบทวนวิธีการและคิดถึงผลกระทบที่ตามมากันบ้างดีไหม

 

(ก็แค่ฝันไปว่า
    ประเทศไทยจะกลับมาสงบสุขดังเดิม 
       เมื่อท้องฟ้าสีทองผ่องอำไพ ประชาชนจะเป็นใหญ่ในแผ่นดิน...
         จะมีวันนั้นไหม จะอีกนานไหม)

ความในใจจากหนอนผีเสื้อ

ว่าจะให้บล๊อกหนอนผีเสื้อนี้สำหรับเขียนบนมือถือเวลาเหงา ๆ หรือไว้จดบันทึก แต่ก็รู้สึิกว่าการเขียนบล๊อกบนมือถือจะมีข้อจำกัดนะ  คือไม่สามารถเขียนยาว ๆ แบบบนคอมได้ (รู้สึกว่ามาสเตอร์แชมป์จะให้เขียนนิดเดียวเอง)  ที่ตั้งใจว่าจะทำเป็นไดอารี่ก็เลยไม่ค่อยเวิร์คเท่าไร  บางวันก็เปิดไม่ออก(บนมือถือ)  การเขียนไดอารี่ของเราก็เลยใช้เขียน mms แล้วส่งเข้าเมล์ซึ่งสามารถเขียนได้ 600 กว่าตัวอักษร ก็ยังพอแก้เหงาได้บ้าง  แต่คงต้องไปซื้อโปรสำหรับส่ง mms เพิ่มเพราะโปรที่ใช้อยู่ส่งฟรีแค่ 10 ครั้ง  ถ้าส่งทุกวันวันละ 1 ครั้ง ๆ ละ 5 บาทก็คงสิ้นเปลืองไม่น้อย (นอกจากส่งเข้าเมล์ตัวเองแล้วยังมีส่งภาพmmsให้คนรู้จักด้วยนะ  คิดดูสิว่ามันสิ้นเปลืองแค่ไหน)  แต่สำหรับคนขี้เหงาอย่างเราการส่ง mmsนี่ก็คลายเหงาให้เราได้ดีนะ  แต่ไม่รู้ว่าคนที่รับ mms จะรำคาญหรือเปล่า  ถึงได้เปลี่ยนเป็นเขียนไดอารี่ส่งเข้าเมล์ตัวเองไง

วันนี้ที่เขียนได้ยาว ๆ เพราะมาเปิดเขียนในคอม พอเปิดดูบล๊อกตัวเองแล้วดีใจมากเลยมีคนคอมเม้นท์ด้วย นี่ขนาดเขียนสั้น ๆ เองนะ แถมยังเป็นความในใจที่เราคิดว่าคงไม่มีใครสนใจ ไม่ีมีใครอินไปกับเราหรอก  แต่ก็ยังมีคนเข้าใจความรู้สึกของเรา ทำให้เราคลายเหงาได้เยอะเลยล่ะ ขอบคุณทุกคอมเม้นท์นะคะ

เห็นชื่อหนอนผีเสื้อ ก็คงรู้แล้วว่าคนเขียนมีอารมณ์อย่างไร ก็คนอกหักรักคุดล่ะนะ  แต่ก็ยังมองว่าความรักเป็นสิ่งสวยงามเสมอ 

"อย่างน้อยฉันได้เรียนรู้  รักคือการไม่หวังอะไร 

อย่างน้อย ชั้นเคยได้รัก..เธอ
รักด้วยการไม่หวังอะไร "

(เนื้อเพลงอาจจะมั่ว ๆนะคะ  แต่ประทับใจมาก เนื้อเพลงจาก เพลงอย่างน้อย โดย Big Ass)

 

แต่ตอนนี้หนอนผีเสื้อเหงามาก ๆ เหงาแม้กระทั่งเวลามีคนหลายคนอยู่รอบข้าง เหงาแม้กระทั่งเวลากำลังพูดคุยกับใครอยู่  กลางคืนก็ไม่อยากนอน จิตใจว้าวุ่นไปหมด บางทีรู้สึกว้าวุ่นมาก ๆ ก็ไปวิ่งรอบหมู่บ้าน 2 -3 รอบให้เหงื่อออก แล้วก็รู้สึกดีขึ้นนะ 

จบการพร่ำบ่นแค่นี้ดีกว่า

เวลาว่างๆ เราก็มักจะโทรหาหรือไม่ก็ส่งข้อความไป ไม่รู้ว่าเขาจะรำคาญหรือเปล่า เพราะเราไมได้เป็นอะไรกัน